In december is er voor de Educa-kinderen een eind gekomen aan hun eerste jaar op de midelbare school. We zijn erg trots op Marjorie en Eddy, dat zij het eerste jaar gehaald hebben en over zijn naar de tweede klas. Dankzij hun harde werk en doorzettingsvermogen is het hun gelukt om het moeilijke overgangsjaar succesvol af te ronden.
Hoewel de andere vijf kinderen ook erg gemotiveerd waren en heel hard hun best gedaan hebben, moeten we tot onze spijt vaststellen dat zij het eerste jaar van de middelbare school niet gehaald hebben. Dit betekent dat zij niet over gaan naar het volgende jaar en helaas is het ook niet mogelijk om de eerste klas over te doen. 
De middelbare school  valt veel kinderen zwaar. Maar liefst 200 kinderen zullen niet doorgaan, dat is 30%!  Het is geen schande dat vijf van de Educa kinderen tot deze groep behoren, maar het is wel vreselijk jammer. Gemotiveerd als zij zijn, zijn vier van de vijf overgestapt naar een openbare middelbare school. Helaas is daarvan  bekend dat daar het onderwijs slecht is. Met een diploma van deze school kunnen ze later niet door naar een universiteit en blijven hun kansen op de arbeidsmarkt laag. Het vijfde kind, Ronaldo, wil heel graag leren, maar zijn ouders gunnen de jongen hier simpelweg geen tijd en kans voor. Hij is helaas niet ingeschreven op een openbare school. Momenteel kapt hij weer de houtjes voor een eventuele maaltijd 's avonds.

Dit is wat Rolien Kappen, projectleider ter plaatse hierover vertelt:
De zeven kinderen die dit jaar dankzij de donaties van de Educa donateurs aan de middelbare school zijn begonnen, hebben allemaal een gelijke kans gekregen. Vanuit de gaarkeuken van project Conos hebben we ze zelfs bijles in Engels gegeven. Het probleem ligt echter diepgeworteld in de mentaliteit van de Nicaraguaanse samenleving. Iets waar ik, na zes jaar hier te wonen, nog steeds niet aan gewend ben. De zeven kinderen van de gaarkeuken die dus deze prachtige kans gekregen hebben, komen uit het allerlaagste milieu. Een milieu waar de ouders ook nauwelijks een opleiding gehad hebben. De armoede is groot en de daaraan gekoppelde ellende dus ook. Dagelijks moeten deze mensen maar zien er weer iets van te maken. De vijf artsen, elke dag één, die gratis voor ons werken in de gaarkeuken, hebben geconstateerd dat 80% van de gaarkeukenkinderen ondervoed is. Bij de meeste gezinnen waar onze gaarkeukenkinderen vandaan komen is zowel ´s morgens als ´s avonds geen hap te eten. Ondervoeding heeft enorme consequenties voor de cognitieve ontwikkeling van kinderen.
Welnu..... dan hebben de lagere school. De lagere school heeft geen materiaal. Doordat er geen materiaal is, is er dus ook nauwelijks sprake van goed onderwijs. En omdat hier zo ongelofelijk veel kinderen zijn en de capaciteit van de school maar gering is, sturen ze de 6de klas kinderen met hogere cijfers weg. Dus het lijkt of ze goed gescoord hebben maar dat blijkt in werkelijkheid niet zo te zijn. De gemiddelde score ligt dus in werkelijkheid veel lager. Wij hebben onze keuze voor de zeven kinderen vorig jaar onder andere gebaseerd op het eindresultaat van de lagere school. Gevolg was dat de meeste kinderen de overgang van deze waardeloze lagere school naar de goede middelbare school simpelweg niet aan kunnen. De achterstand blijkt vele malen groter te zijn dan we gedacht hadden.
Daar komt het milieu bij, waar deze kinderen uitkomen. Dat zorgt ervoor dat er van thuis uit geen begeleiding is en ook geen ondersteuning. Voor de moeders is alleen belangrijk dat er ´s avonds houtjes in de keuken liggen om er wat op te kunnen koken. En voor het kappen van de houtjes zorgen de kinderen. Voor de kinderen blijft er nauwelijks tijd over om het huiswerk, waar ze toch al moeite mee hebben, te maken. Het is voor de kinderen ook echt niet makkelijk geweest op de middelbare school en alleen de sterkste overleven hier. Dat blijken Marjorie en Eddy te zijn. Marjorie heeft haar huiswerk naast de kookplaats liggen alwaar ze eten voor haar vader moet bereiden, en met een kleiner zusjes van net  één jaar op haar arm en een jengelend broertje aan haar been, moet ze zich zien te concentreren op haar huiswerk. Weinig kinderen kunnen dit. Voor Marjorie heb ik echt enorm veel respect, ze doet het toch maar. Eddy leeft in een soortgelijke situatie en had één onvoldoende op zijn rapport voor aardrijkskunde. Eddy heeft nog een kans gekregen om extra lessen te volgen en aardrijkskunde nog een keer over te doen. Het is hem gelukt deze tweede kans met een voldoende af te sluiten. Ook hij kan dus door naar het tweede jaar! Dit zijn de twee sterke kinderen die zich op de een of andere manier met de misère waarin ze leven weten om te gaan en het belang van hun studie inzien, en daarnaast de capaciteiten hebben om aan de hoge eisen te voldoen. We zijn vreselijk trots op deze twee kinderen die dankzij Educa en echte kans krijgen om hogerop te klimmen!
Ook de andere vijf Educa-kinderen, Gloria, Ronaldo, Ewer, Douglas en Rosa verdienen onze waardering. Het is vreselijk om te moeten zien: De kinderen wilden echt maar konden het niet en werden van thuis uit ook niet gestimuleerd. Dagelijks krijgen ze te maken met fysiek geweld; ze ondergaan het  of moeten dit aanzien. Er is vaak ruzie binnen de familie en er zijn ongelofelijk veel gevallen van verkrachting etc. Dit zijn niet echt ingrediënten voor de kinderen om onbezorgd naar school te kunnen gaan en te kunnen werken aan hun toekomst. Van de vijf kinderen zullen er vier naar een openbare middelbare school gaan waarvan bekend is dat ook daar het onderwijs slecht is en ze ook daar hogere cijfers krijgen om voor doorschuiving te zorgen. Deze school is qua niveau vele malen lager dat de middelbare school waar Marjorie en Eddy op kunnen blijven zitten. Het aanwezige materiaal is onvoldoende. En met een diploma van deze school kunnen ze nooit op een universiteit terecht.
Ronaldo, het arme kind dat zo graag wil maar waarvan de ouders de jongen simpelweg geen tijd en kans gunnen om te kunnen leren, is helaas niet eens ingeschreven op een openbare school. Momenteel kapt hij weer de houtjes voor een eventuele maaltijd 's avonds.

We mogen trots zijn dat er twee zijn die het wel redden en we moeten Marjorie en Eddy blijven stimuleren.  We willen de andere vijf zeker niet opgeven en zijn direct de omstandigheden van de lagere school (die vele malen slechter blijkt te zijn dan we verwacht hadden) gaan onderzoeken. We hopen project Educa uit te kunnen breiden met steun aan de lagere school waar de eerste Educa-kinderen vandaan kwamen, om er in de toekomst voor te zorgen dat meer kinderen dezelfde kansen kunnen krijgen als Marjorie en Eddy.
We zijn we op dit moment aan het onderzoeken hoe we de vijf Educa kinderen die het eerste jaar niet hebben gehaald op een andere manier wel verder kunnen helpen. We zullen hierover uiteraard berichten zodra daarover meer bekend is.
 

Met trots kunnen we laten weten dat Marjorie/ Eddy het eerste jaar van de middelbare school heeft gehaald. Helaas hebben slechts deze twee van de zeven kinderen dit gepresteerd. Dankzij Marjorie’s / Eddy’s harde werken en wilskracht heeft hij/zij dit eerste moeilijke jaar gered. Hieronder vind je de brief van Rolien, onze projectleider ter plaatse over de Educa kinderen.

(in het geval van Ronaldo betekent dat, dat hij gestopt is met school en nu weer iedere dag houtjes verzamelt voor de eventuele maaltijd ’s avonds. Hoewel hij heel erg graag wil leren, krijgt hij van zijn ouders niet de gelegendheid)