Granada, mei 2008

Afgelopen januari zijn de 7 kinderen van de gaarkeuken aan de 5-jarige opleiding op de middelbare school San Pablo in Granada begonnen. Na een lange voorbereiding (waarbij Rolien Kappen samen met doña Gloria en het Amerikaanse echtpaar Jane en Richard meegeholpen heeft bij het uitzoeken van de vereiste schoenen op de markt van Masaya en het laten maken van de uniformen in Granada) stonden de kinderen begin januari te popelen om op de nieuwe school van start te gaan. In de eerste week van januari hebben de kinderen van het eerste jaar een ‘ zomercursus’ gehad. Dit zijn introductielessen om de alvast een beetje te wennen aan de nieuwe regels van een nieuwe school.

Inmiddels zijn we al weer 5 maanden verder en het is een hele uitdaging voor de kinderen. Ze kwamen van een lagere school, gelegen in de wijk La Villa, waar het onderwijs absoluut onder de maat is. Gevolg is dat alle kinderen een achterstand hebben. Daarnaast kun je je voorstellen dat het voor ieder kind een hele overgang is om naar de middelbare school te gaan.

Er moet dagelijks huiswerk gemaakt worden en er is elke maand een proefwerkweek. De cijfers van het eerste rapport van alle 7 kinderen lieten zien dat vooral de nieuwe vakken als wiskunde, Spaans en geschiedenis hen moeite kost. Niettemin mogen we erg tevreden zijn! De kinderen werken hard en halen over het algemeen goede cijfers. We mogen trots op ze zijn dat ze zo hard werken en over het algemeen mooie cijfers halen, terwijl ze thuis weinig tot geen hulp van hun ouders kunnen krijgen omdat die het in de eerste plaats zelf niet weten. Ook moeten de kinderen nog steeds, voor of na school meehelpen met de werkzaamheden thuis. De klusjes bestaan meestal op de kleinere broertjes of zusjes passen, houtjes sprokkelen voor de bereiding van het avondeten of met moeder meegaan tortilla’s (een soort platte koek gemaakt van maïsmeel) verkopen.

Om de kinderen te helpen hun achterstand wat in te halen en ze te leren hoe ze hun huiswerk moeten maken, krijgen ze sinds een maand extra bijles van meneer Baltisar. Hij is leraar Engels op de San Pablo en moet wegens een ernstige hernia noodgedwongen thuisblijven. Baltisar wacht al drie maanden op een operatie die telkens maar weer uitgesteld wordt. Als leraar kent hij de structuur van de school goed. Elke ochtend wordt het huiswerk doorgenomen en, indien nodig, ook samen gemaakt. Baltisar zegt dat de kinderen langzaam maar zeker wennen aan de discipline die er op school en bij het maken van het huiswerk geldt. Door de extra lessen van krijgen de kinderen steeds meer vertrouwen en elke ochtend om 08.00 zitten ze allemaal keurig in het voorportaal van het huis van de heer Baltisar.

De eerstejaars kinderen beginnen om 13.00 met hun lessen en deze eindigen om 17.30 uur. Omdat de wijk La Villa en de school, die in het de ijk San Pablo in het centrum van Granada ligt, ver uit elkaar liggen, worden de ze met een busje weggebracht en weer opgehaald. Zo zijn alle kinderen voor het donker, dit is om 18.00 uur ’s avonds, weer thuis.

Na 5 maanden blijkt dat Marjorie en Ewer het goed doen. Hun laatste rapport liet slechts 1 onvoldoende zien.

Marjorie zegt dat ze het tot nu toe allemaal nog niet zo moeilijk vind. Het gaat haar redelijk gemakkelijk af en met het maken van het huiswerk heeft ze ook niet zo’n problemen.
De moeder van Marjorie vindt het belangrijk dat ze tijd krijgt om te leren en te sporten. Want naast school haalt ze ook heel wat medailles binnen voor het hardlopen.

Ewer zegt dat de hoeveelheid huiswerk, die dagelijks gemaakt moet worden, tegenvalt. Hij is echter zo blij dat hij op de San Pablo op school zit, dat hij hard zijn best doet. Zijn oudere zus helpt hem, zoveel als ze kan, bij het maken van z’n huiswerk.

Douglas had niet gedacht dat je zoveel huiswerk zou krijgen, elke dag weer. Aan hem is te merken dat hij te kampen heeft met een achterstand ten opzichte van de andere kinderen. Toch probeert hij zich er goed door heen te slaan en zo goed mogelijk z’n best te doen. Hij had op z’n laatste rapport slechts voor twee vakken een onvoldoende, en we mogen er vanuit gaan dat hij deze met een paar maanden opgehaald heeft! Wanneer Rolien in de gaarkeuken komt, komt hij dikwijls blij en enthousiast naar haar toe gelopen om haar met een stralend gezicht, in het Engels te begroeten.

Eddy heeft als laatste van de groep gelukkig ook een padrino gevonden. Een familie die het hem mogelijk maakt ook naar de beste middelbare school van Granada te kunnen.
Toen Eddy dit hoorde sprong hij een gat in de lucht. Eddy is een zeer intelligente en energieke jongen die het helemaal gaat maken op school. Hij woont met z’n 3 zusjes en een broertje in de wijk La Villa en z’n moeder verkoopt zelfgebakken maistortillas waar ze zo’n  50 cordoba (3 dollar) per dag mee verdient. Zonder de steun van een padrino zou het ondenkbaar geweest zijn dat Eddy op deze middelbare school terecht was gekomen. Eddy wil graag een dokter wil worden. Hij zegt dat hij zoveel zieke mensen ziet die niet naar een dokter kunnen omdat ze geen geld hebben, dat hij heel graag wil doorleren om de mensen uit La Villa te helpen.

Rosa Angelica heeft het de laatste maanden zwaar te verduren gehad. Haar moeder, Karin, die slechts 27 jaar is en al 4 kinderen heeft, waarvan Rosa de oudste is, werd het allemaal teveel en ranselde de kleine kinderen met grote regelmaat af. Zodanig dat de striemen van de riem op de ruggetjes van de kinderen afgetekend stonden. Ook zij heeft een ander verwachtingspatroon van haar leven gehad en beseft nu, mede door het aantal kinderen en het schamele inkomen dat ze heeft, dat ze geen kant meer opkan. Rosa, haar broertjes en zusjes, haar moeder en haar grootvader wonen in een klein, uit hout opgetrokken, bouwvallig huisje. Het is een vertrek waar door middel van doeken slaapvertrekjes zijn gecreëerd. De vader van Rosa is negen jaar geleden al vertrokken en woont in een ander gedeelte van Granada. Na maanden van veel spanning barstte afgelopen maand de bom. Het viel ons al op dat Rosa zich slecht kon concentreren, zenuwachtig was en matige cijfers haalde tot de dag dat ze niet meer op school verscheen. Dit terwijl Rosa zeker degene is die makkelijk mee moet kunnen komen op school. Wat bleek; Rosa kon het ook niet meer aan en is vertrokken naar haar vader. Vanuit de gaarkeuken zoeken we in dit soort situaties professionele hulp. In Nicaragua heet dit Mi Familia en zij staan nu in contact met de moeder van Rosa.

Rosa woont nu bij haar vader en het gaat nu weer beter met haar. Ze is weer opgetogen, gaat weer naar school en krijgt veel steun zowel van haar vader als van haar grootmoeder die blij is dat haar kleinkind bij haar in huis woont.

Ronaldo heeft iets meer tijd nodig om aan de school te wennen. Hij had 3 onvoldoendes op zijn laatste rapport, maar we mogen er vanuit gaan dat deze nog voor het einde van het jaar weggewerkt zijn.

Bij de moeder van Ronaldo moeten we telkens weer duidelijk maken dat hij ook wel de tijd moet krijgen om z’n huiswerk te maken. Z’n moeder is er trots op dat hij op deze middelbare school zit, maar ja wie helpt haar nu ’s avonds mee bij het sprokkelen van de houtjes…

Gloria heeft iets meer tijd nodig om aan de school te wennen. Ze had 3 onvoldoendes op haar laatste rapport, maar we mogen er vanuit gaan dat deze nog voor het einde van het jaar weggewerkt zijn. Gloria is sinds ze op de middelbare school zit erg veranderd. Ze is een echt dametje geworden en doet goed haar best!